dinsdag 21 juni 2016

Mijn trip naar het vagevuur in Napels.



Vorige week bezocht ik met mijn vriendin Napels. In onze reisgids werd de Zuid-Italiaanse stad een vat vol tegenstrijdigheden genoemd. Terecht zo bleek. Voor ieder mooi hoekje is er een vuile straat. Voor ieder mooi standbeeld of monument is er een met graffiti volgeklad gebouw. We zagen vrouwen die vuilbekkend stonden te discussiëren met elkaar en een minuut later een toevallig voorbijwandelende kloosterzuster aanklampten, het beeld van Maria dat ze droeg kusten en tien kruistekens maakten. Het is een stad van warme kleuren en vriendelijke en hartelijke mensen maar ook van het duister en het geheime. 


Een voorbeeld van dat duistere en geheime ontdekte ik toevallig tijdens het rondwandelen in het historisch centrum. Ik passeerde een kleine kerk die volledig in de steigers stond en waarvan de ingang bewaakt werd door twee bronzen doodshoofden: het Santa Maria delle Anime del Prugatorio ad Arco Complex.



Het complex is in twee delen verdeeld. Boven vind je een gewone kerk in Barok stijl. Onder de grond is er een kelder die wat meer tot de verbeelding spreekt: het Hypogeum.
De kerk en de kelder werden in de vroege zeventiende eeuw gebouwd in opdracht van een groep edelmannen die zich verzamelden in een cultus, de Opera Pia, die als hoofddoel had om voor de verloren zielen in het vagevuur te zorgen.
De kelder stelt het vagevuur voor en tot op de dag van vandaag dient die om de verloren en arme zielen (de anime pezzentelle) te aanbidden. In de grootste ruimte van het Hypogeum staat een altaar met een indrukwekkend zwart kruis. Aan beide kanten van de grote zaal zijn nissen met anonieme menselijke resten (beenderen en schedels), daar geplaatst door vrouwen van de cultus.




Het ritueel ging als volgt: de vrouwen kozen een schedel, plaatsten die in de kelder, droegen er zorg voor en baden voor de verloren zielen opdat ze slechts een korte periode in het vagevuur zouden doorbrengen. Als wederdienst vroegen ze de zielen om, eens ze in de hemel terecht kwamen, hen gunsten te verlenen.

Naast het altaar is er een smalle gang met aan het begin het graf van Graaf Giulio Mastrillo, een man van adel uit een familie die generaties lang schenkingen deed aan de kerk. Bizar om te zien: zijn schedel ligt in de kelder vlak onder zijn standbeeld in de kerk op het gelijkvloers. Iets verder in de gang zijn er opnieuw enkele nissen gebouwd die versierd zijn met bloemen, foto’s van heiligen en kleine tegels die daar geplaatst worden door Napolitanen om verloren zielen te herdenken en eren. Dit wordt tot op de dag van vandaag gedaan, ook al is de cultus en hun rituelen sinds 1969 door kardinaal Corrado Ursi verbannen uit de Katholieke kerkgemeenschap.


De smalle gang leidt naar een ruimte met aan de ene kant enkele graven zonder grafsteen. Er liggen enkel een tiental hopen aarde met elk een kruis. Hier liggen enkele weldoeners en leden van de cultus begraven. 

Aan de andere kant van de ruimte is er een klein altaar opgesteld. Op een kussen ligt een kleine schedel die een bruidssluier en een tiara draagt en omringd wordt door een groot aantal offers, onder andere kaarsen, zilverwerk en bloemen. Dit is de schedel van Lucia. Volgens een eeuwenoude mythe is deze Lucia een patroonheilige van jonge bruiden. Er bestaat geen officiële document of onderzoek om te bewijzen van wie de schedel precies is. 

Lucia
In het oude stadsgedeelte waar de kerk gebouwd is woonde ooit een Napolitaanse edelman, Don Demenico d’Amore, de prins van Ruffano. Zijn dochter stierf op zeventienjarige leeftijd vlak na haar huwelijk aan tuberculose. Haar vader, die de verloren zielen van het vagevuur nauw aan het hart lag, besloot haar te begraven op zijn heilige plaats, het Hypogeum van de verloren zielen. Ook hier bestaan geen officiële documenten van, zelfs niet in het archief van de kerk. Het verhaal en de legende van Lucia werd generatie na generatie overgenomen en versterkt. Er bestaan verschillende versies van het verhaal, de bekendste is dat ze een jonge vrouw van adel was en stierf door haar liefde voor een armere man. Lucia is nog steeds de patroonheilige voor jonge Napolitaanse bruiden.



Na het bezoek aan het Hypogeum kregen we nog een korte rondleiding in de bovengrondse kerk. Achter het altaar hangt er (verborgen voor de gewone kerkbezoeker) een grote schedel en ook in de decoraties en kunstwerken die er hangen zijn er veel verwijzingen naar schedels en het vagevuur.


donderdag 2 juni 2016

David Lynch op YouTube.



Typ de naam David Lynch in de zoekfunctie van Youtube en je krijgt een karrenvracht aan filmpjes. Scènes uit zijn films en Twin Peaks (nog steeds de beste tv-serie ooit gemaakt, daarover is geen discussie mogelijk...), interviews, muziekvideo's, lezingen, documentaires,... Daar zitten heel wat interessante zaken tussen en ik heb al uren naar van alles zitten kijken. Hieronder een lijst van mijn favoriete filmpjes. Ik heb me beperkt tot korte video's waarin Lynch aan het woord is, conversaties met andere mensen of gewoon wat weirde dingen. Dus geen stukken uit zijn films of documentaires van een uur. Ze staan in willekeurige volgorde (behalve het eerste filmpje, dat moet zowat een van de beste zijn die op Youtube te vinden is).

David Lynch in gesprek met Patti Smith.



Twee van mijn favoriete artiesten ontmoeten elkaar en praten. Over de wereld van Twin Peaks, het afgesneden oor uit Blue Velvet, hoe ideeën ontstaan, Pussy Riot, enz. Prachtig hoe Patti Smith begint met hoe een nummer over Jerry Garcia van The Grateful Dead ontstond en hoe ze daarna verder praten over hoe hun ideeën tot hen komen. Heel inspirerend om deze twee grootheden te zien praten en reageren op wat de ander zegt. Een mooie quote van Smith: "What's more horrifying than normalcy?" Ik denk dat deze twee mensen hun leven en werk uiteindelijk hier op neerkomt.


David Lynch maakt quinoa en vertelt een verhaal.



Exact zoals de titel het zegt. Lynch maakt quinoa en legt stap voor stap uit wat hij doet. Hij beschrijft zelfs onder andere de pan die hij gebruikt. Terwijl hij wacht tot de quinoa klaar is vertelt hij een verhaal en rookt hij een sigaret.

David Lynch maakt foto's.



Een heel kort filmpje van Lynch die in Los Angeles foto's trekt. Ik heb me al suf gezocht maar vind nergens een langere video waarvan dit fragment deel uit maakt.


David Lynch over hoe hij schilder werd.



Opnieuw een heel kort filmpje waarin Lynch uitlegt hoe hij als jongen de wonderlijke wereld van het schilderen ontdekte en hoe dit zijn leven voor altijd veranderde.


David Lynch over meditatie.



Ik kan niet anders dan een filmpje posten van Lynch die over transcendente meditatie praat en hoe dit zijn manier van leven en zijn creativiteit beïnvloedt. Hierover zijn veel video's te vinden op Youtube. Hij vertelt er altijd vol vuur en passie over. Een absolute aanrader is ook zijn boek 'Catching the big fish' over hetzelfde onderwerp.


Six men getting sick.



Tot slot de allereerste (kort)film die Lynch maakte. 'Six men getting sick' is een animatiefilm die hij in 1966 maakte toen hij student was. 

zaterdag 6 februari 2016

Sub Rosa records en Angus MacLise.





Ik zit al enkele dagen ongeduldig te wachten op een pakje via de post. Platen ontvangen is altijd fijn en zeker als het van het Brusselse label Sub Rosa is. Om de zoveel tijd pluis ik hun volledige catalogus uit op de website en laat ik me leiden door hun aanraders of de beschrijvingen van de platen en bestel ik iets. Er is altijd wel iets wat me prikkelt en boeit.

De eerste Sub Rosa plaat die ik kocht vond ik toevallig in de toenmalige Music Mania in Kortrijk. Een split LP van Rudy Trouvé en Lou Barlow, twee van mijn helden. Ze namen elk een kant van de plaat voor hun rekening met homerecordings in hun alom gekende lo-fi stijl. Daarna verloor ik het label uit het oog, ik was ook nog niet echt geïnteresseerd in experimentele muziek, tot ik enkele jaren geleden op hun website belandde. Die website is perfect opgebouwd om als nieuwsgierige muziekfanaat nieuwe dingen te ontdekken. Opgedeeld in categorieën of reeksen en met een interessante beschrijving. Hun reeks Anthologies cd's was voor mij onder andere de ideale manier om mijn weg te vinden in het noise genre.


Een drietal jaar geleden trad de legendarische Charlemagne Palestine op tijdens de vernissage van een tentoonstelling op mijn toenmalige werkplek Mu.ZEE in Oostende. Ik sprak na het optreden kort met hem (hij kwam ons later nog eens bezoeken in de bibliotheek van het museum om een schenking te doen en toen kon ik wat langer met de sympathieke en boeiende man praten) en vroeg hem hoe ik het best zijn muziek leerde kennen of platen of cd's van hem kon kopen (de originele platen zijn veel geld waard). Hij raadde me Sub Rosa aan. Het label bracht onder andere zijn 'Strumming Music For Piano, Harpsichord And Strings Ensemble' op cd uit. Heel mooi uitgebracht met een boekje met een essay over zijn werk, foto's en een reproductie van een oud artikel uit de 'New York Times'. Een perfecte introductie tot zijn werk. Een paar jaar later kocht ik zijn samenwerking met Rhys Chatham ('Youuu + Mee = Weee')  en dat is nog altijd een van mijn favoriete Sub Rosa releases. 



Een andere interessante reeks is de 'Early Electronic Music' serie. Een reeks LP's van (zoals de titel het zelf zegt) pioneers van de elektronische muziek. De eerste plaat die ik kocht uit die reeks was die van John Cage ('Early electronic and tape music'). 
Tijdens het bekijken van de andere platen uit die serie kwam ik bij Angus MacLise terecht. De omschrijving van de man  boeide me meteen. Na wat verder surfen raakte ik nog meer geïntrigeerd door de man en zijn leven en werk.



Angus MacLise was de eerste percussionist en drummer van The Velvet Underground. Hij stapte al vroeg uit de band toen ze tegen betaling begonnen te spelen. Hij vond dat kunst niets was om commercieel uit te buiten. Nadien reisde hij samen met zijn vrouw (hun huwelijk werd voltrokken door Timothy Leary) de wereld rond. Ze woonden onder andere in Vancouver, Parijs en India om zich uiteindelijk te settelen in Nepal. Zijn zoon werd er toen hij amper vier jaar was een boeddhistische monnik. Naast muzikant werkte Maclise ook als dichter en en kalligraaf. Hij leidde een turbulent leven en hield er een ongezonde levensstijl op na waardoor hij op eenenveertig jarige leeftijd in Nepal stierf. Dankzij de New Yorkse dichter, fotograaf en archivaris Gerard Malanga kon het archief en de opnames van Maclise gered worden. Onder andere ook de opnames die Sub Rosa uitbracht in de 'Early Electronic Music' serie ('New York Electro, 1965') en de dubbel cd 'The Cloud Doctrine'.  'New York Electro, 1965' bevat enkele drone experimenten die hij samen met Tony Conrad en John Cale opnam. 'The Cloud Doctrine' verzamelt spoken word stukken, muziek en soundtracks uit zijn archieven, een tekst van Gerard Malanga en foto's. 
Ik heb beide besteld en maak iedere dag vol ongeduld mijn brievenbus open.

Ga zeker ook eens op ontdekking op de Sub Rosa website! Klik hier.



Angus MacLise met The Velvet Underground




zondag 4 oktober 2015

Hallways #2

Enkele nieuwe foto's van inkomhallen. Ik heb wat plannen om meer met mijn foto's te doen behalve ze op Facebook of hier te posten. Meer informatie binnenkort!






maandag 17 augustus 2015

Jennifer Jennings in een monstrophonic versie.



Een van mijn favoriete Belgische live bands is altijd Fifty Foot Combo geweest. Op plaat vind ik ze heel goed maar live was het altijd een ware totaalervaring. Of beter gezegd "is het een totaalervaring  ", want ze treden al een paar jaar terug op na een tijdje gestopt te zijn. Vorig jaar zag ik ze nog op de Gentse feesten en het is nog steeds even goed. Hun mix van surf, garagerock en exotica is heel energiek. Ik herinner me nog dat ik in volle blokperiode (ik had de dag erna een examen) thuis wegglipte om ze toch te kunnen zien op de sinksenfeesten in Kortrijk (toen nog in de oude Bijstand school).

Mijn favoriete  Fifty Foot Combo LP is 'Go Hunting', hun eerste plaat. Ik leg hem (zeker in de zomer) nog vaak op. Ook hun ander platen zijn aanraders. Het artwork paste ook altijd perfect bij hun muziek.


Maar het meest hou ik van hun versie van de klassieker 'Jennifer Jennings' van Louis Neefs. Neefs nam in 1969 deel aan het eurovisie songfestival met dit nummer. Delboy Records bracht de Fifty Foot Combo versie uit op een mooie picture disc seven inch die ik hier in de kast heb staan en waar ik ook nog vaak naar luister. Die bass intro, het orgeltje, de drums en de gitaren die invallen en dan als het nummer echt begint de percussie die de hele boel voortstuwt... En uiteindelijk de gitaren die de melodie van het nummer spelen... Heel goede cover! En, ook al ben ik niet echt een danser, een nummer waarop ik niet stil kan blijven staan.




dinsdag 11 augustus 2015

Occultisme in de supermarkt.



Hypes en revivals komen en gaan. Bij het verschijnen van een nieuwe Jurassic Park film bijvoorbeeld kan je er prat op gaan dat er een boel kinderen en tieners in de ban raken van dinosaurussen. Zelf begon ik ook dinosaurus poppetjes en boeken te verzamelen toen ik de eerste Jurassic Park film zag.
Eind jaren zestig en begin jaren zeventig was er in de Verenigde Staten een enorme revival van interesse in het occulte. Anton La Vey publiceerde in 1969 zijn 'Satanic Bible' (een aanrader om eens te lezen trouwens!) en startte de Church of Satan om zijn leer te verspreiden. Het was ook de periode waarin Charles Manson en zijn family furore maakten en er de gekstecomplottheorieën de ronde deden over het hoe en waarom van hun misdaden.



De interesse voor het bovennatuurlijke bereikte een hoogtepunt. Mensen waren gefascineerd door het occulte, hekserij, voodoo, tarotkaarten, Aleister Crowley en zijn leer, exorcisme, sektes,...
Over deze onderwerpen verschenen dan ook talloze films en boeken. Cultfilms, maar ook box office hits, wetenschappelijke boeken maar ook heel veel pulpliteratuur.

Een van de meest fascinerende publicaties die deze revival voortbracht was de boekenreeks
'Man, myth & magic'. De reeks werd eerst gepubliceerd in het Verenigd Koninkrijk maar werd pas echt een hit toen het begin jaren zeventig in 24 delen uitgebracht werd in de Verenigde Staten. De teksten voor de reeks werden grondig geresearcht en wetenschappelijk onderbouwd. En toch werd deze boekenreeks een echt hit in Amerika. Het meest fascinerende aan deze serie is niet enkel het onderwerp en de inhoud maar vooral het feit dat ze niet enkel in serieuze boekenwinkels te vinden was. Je kon je portie informatie over het occulte gewoon kopen in iedere krantenwinkel, newsstand op straat en zelfs in de supermarkt tussen de damesbladen. Stel je voor: je doet je dagelijkse inkopen en wat verder in de supermarkt kan je een nummer van 'Man, myth & magic' kopen met Aleister Crowley of een afbeelding van een gigantische demon op de cover. Fascinerende tijden!



Ik heb enkele pdf's van 'Man, Myth & Magic' en het is ook echt interessant om te lezen. Op Ebay kan je heel wat nummers kopen aan schappelijke prijzen.
Bekijk zeker ook eens deze korte commercial uit de jaren zeventig voor de reeks:


zaterdag 1 augustus 2015

Bob Mould is een radical adult.

Een van mijn favoriete platen van vorig jaar was 'Beauty & Ruin' van Bob Mould. Ik was al lang fan van zijn legendarische bands Hüsker Dü en Sugar en heb van beide bands heel wat platen in de kast staan. Zijn solowerk heb ik om een of andere reden altijd links laten liggen. Tot ik hem op Youtube enkele nummers van zijn laatste soloplaat zag spelen tijdens David Letterman's tv show. Mould en zijn band speelden zo hard en luid dat er stukken steen van het plafond vielen. Ik kocht meteen zijn laatste plaat en 'Beauty & Ruin' werd meteen een van mijn favoriete platen van 2014. Mould maakt meer dan dertig jaar na de eerste Hüsker Dü releases nog steeds platen die relevant zijn en vol goede nummers staan.


Op het Sonic Youth album 'Murray Street' staat een nummer dat 'Radical adults lick godhead style' heet. Met die 'Radical adults' bedoelden ze de oudere generatie muzikanten zoals bijvoorbeeld Patti Smith, Iggy Pop en Yoko Ono die vaak meer durven experimenteren of harder rocken dan de huidige generatie bands en muzikanten (ik ben het hier deels mee eens, er zijn nog genoeg nieuwe bands en muzikanten te vinden die dit ook doen). De leden van Sonic Youth zie ik zelf ook als radical adults. En Bob Mould bewijst met zijn laatste plaat en dat ene Youtube filmpje dat hij zeker en vast ook een radical adult is.
Aging well noemen ze dat zeker?


PS:

Mijn top 5 van favoriete Bob Mould nummers:

1. Hüsker Dü - Flip your wig
2. Sugar - Changes
3. Hüsker Dü - Real world
4. Bob Mould - I don't know you anymore
5. Sugar - The act we act